ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ
Αντίχριστος Πρόλογος
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΝΑ: ΘΛΙΨΗ
Πως είσαι;
Δεν μιλήσαμε μόλις τώρα;
Αυτό έγινε χθες. Σήμερα είναι Τρίτη.
Είμαι καιρό εδώ;
Ένα μήνα.
Ο Γουέιν λέει...
ότι η θλίψη μου, θα περάσει.
Ναι.
Μίλησα με τον Γουέιν.
Νομίζω πως σου δίνει πολλά φάρμακα. Πάρα πολλά.
Σταμάτα σε παρακαλώ.
Εμπιστέψου αυτούς που είναι εξυπνότεροι από σένα.
Μόλις τελείωσε την ιατρική, δεν ξέρει τι του γίνεται.
Έχω 10 φορές περισσότερους ασθενείς απ'αυτόν.
Μα δεν είσαι γιατρός. - Όχι, δεν είμαι.
Και είμαι περήφανος γι'αυτό, όταν βλέπω γιατρούς σαν αυτόν.
Δεν υπάρχει τίποτε το ασυνήθιστο στη θλίψη σου.
Εγώ έφταιγα.
Και εγώ; Ήμουν και εγώ εκεί.
Θα μπορούσα να τον σταματήσω.
Όχι.
Δεν ήξερες ότι είχε αρχίσει να ξυπνάει, τελευταία.
Ήξερα ότι κάποιες φορές, ξυπνούσε,
και έβγαινε απ'την κούνια.
Περπατούσε αθόρυβα,
όπως και αθόρυβα κοιμόταν.
Μπορούσε να ανοίξει το κάγκελο ασφαλείας.
Ξυπνούσε...
και ήταν μπερδεμένος.
Ο Δρ. Γουέιν, λέει πως θες να γυρίσω σπίτι.
Δεν μπορούσε να μην το κάνεις; Έπρεπε να ανακατευτείς.
Αυτό το μέρος δεν σε βοηθάει.
Το αντίθετο μάλιστα.
Η θλίψη, δεν είναι ασθένεια.
Είναι μια φυσική, υγιής αντίδραση.
Δεν μπορείς να την αφαιρέσεις, έτσι απλά. Δεν πρέπει.
Ο Γουέιν ξέρει πως είσαι θεραπευτής.
Λέει πως δεν πρέπει να αναλαμβάνεις μέλη της οικογένειας σου.
Συμφωνώ μ'αυτή την αρχή, αλλά...
Αλλά είσαι πολύ εξυπνότερος, έτσι;
Σ'αγαπώ.
Τίποτε δεν πονάει περισσότερο απ'το να βλέπεις αυτόν που αγαπάς...
...να κάνει λάθη.
Κανένας θεραπευτής, δεν ξέρει τόσα, όσα ξέρω εγώ για σένα.
ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΚΑΟΥΝΤΙ, ΓΡΑΦΕΙΟ ΙΑΤΡΟΔΙΚΑΣΤΗ, ΣΗΑΤΛ
Πονάει. - Το ξέρω.
Δεν υπάρχει τρόπος να το παρακάμψεις.
Θέλω να πεθάνω και εγώ. - Δε θα σε αφήσω να το κάνεις.
Θα είναι έτσι συνέχεια. - Όχι, θ'αλλάξει.
Θα γίνει χειρότερο; - Ναι, θα γίνει.
Πάντα ήσουν απόμακρος από μένα και τον Νικ.
Τώρα που το σκέφτομαι, πάρα πολύ απόμακρος.
Εντάξει. Μπορείς να μου δώσεις κάποια παραδείγματα;
Δεν είναι και τόσο δύσκολο να το καταλάβεις.
Όπως το περσινό καλοκαίρι για παράδειγμα.
Ήσουν φοβερά απόμακρος το περσινό καλοκαίρι.
Σαν πατέρας και σαν σύζυγος.
Και ήταν το τελευταίο καλοκαίρι του Νικ. Το έχασες αυτό.
Πολύ κρίμα.
Ποτέ δεν σε ενδιέφερα.
Μέχρι τώρα. Που είμαι ασθενής σου.
Ίσως δεν πρέπει να μιλάω γι'αυτά.
Δεν υπάρχει κάτι για το οποίο δεν πρέπει να μιλάς.
Αδιαφορούσες για το αν το παιδί σου ήταν ζωντανό ή νεκρό.
Στοιχηματίζω ότι έχεις ένα σωρό έξυπνες θεραπείες για να απαντήσεις σ'αυτό, σωστά;
Στην πραγματικότητα, εκπλήρωνα την επιθυμία σου.
Ήθελες ησυχία για να γράψεις. - Ίσως να μην το εννοούσα.
Αυτό που κατάλαβα,
ήταν ότι ήθελες να είσαι μόνη σου.
Ότι εσύ και ο Νικ, θέλατε να πάτε στην Εδέμ, δυο σας.
Ότι έτσι θα τελείωνες τη διατριβή σου.
Αλλά δεν το έκανα. - Δεν το έκανες;
Βλέπεις; Ούτε καν το ήξερες.
Γιατί τα παράτησες; Δεν το συνηθίζεις.
Το όλο θέμα φαινόταν, λιγότερο σημαντικό εκεί πέρα.
Όπως είπες και εσύ όταν σου μιλούσα για το θέμα μου, ήταν ανούσιο.
Ποτέ δεν αποκάλεσα το θέμα σου, ανούσιο.
Μπορεί να μην χρησιμοποίησες αυτή τη λέξη, πάντως αυτό εννοούσες.
Και ξαφνικά ήταν όντως ανούσιο.
Η ακόμα χειρότερα. Κάπως ψεύτικο.
Κατάλαβα. - Όχι δεν κατάλαβες.
Καταλαβαίνεις πολλά πράγματα, αλλά όχι αυτό.
Πάρε ανάσα. Μέτρα μέχρι το 5.
Ακολούθησε με, κάνε το μαζί μου.
Πάρε ανάσα. Δύο.
Μείνε μαζί μου. Μείνε μαζί μου. Θα σε μάθω πώς να αναπνέεις.
Πάρε ανάσα. 2, 3, 4, 5 Κράτα την.
2, 3, 4, 5. Βγάλ'την. 2, 3, 4. Ωραία.
Φαντάσου, ότι εκπνέεις στα πέταλα των λουλουδιών.
Ήρεμα, ήσυχα.
Ναι, ναι, ωραία. Ωραία. Πολύ ωραία.
Σου το'πα ότι θα υπάρξει αλλαγή.
Ακόμα πενθείς, αλλά είσαι σε καινούρια φάση.
Τι φάση; - Του άγχους.
Άγχος; - Ναι.
Αυτό είναι σωματικό.
Είναι επικίνδυνο. - Όχι δεν είναι επικίνδυνο.
Όπως ακριβώς και η θλίψη σου δεν ήταν επικίνδυνη.
Ένα μέρος του άγχους είναι σωματικό.
Βλεφάρισμα, ξηροστομία, μείωση της ακοής, τρέμουλο, βαριά αναπνοή,
ταχυκαρδία, ναυτία.
Ήρεμα. Μην γαμάς τον θεραπευτή σου.
Όσο και να του αρέσει.
Δε θέλω να σου αποσπάσω την προσοχή, αλλά δεν θα μας κάνει καλό.
Κάνε τις αναπνοές.
Κράτα την...
Βγάλ'την. - Μ'αγαπάς;
Ναι, σ'αγαπάω.
Βοήθησε με.
Αυτό κάνω.
Να αποκαλύπτεις. Μόνο αυτό έχει αποτέλεσμα.
Όλα τα υπόλοιπα, είναι μόνο λόγια.
Πρέπει να έχεις το θάρρος να παραμένεις σε καταστάσεις που σε φοβίζουν.
Και τότε θα δεις ότι ο φόβος δεν είναι επικίνδυνος.
Ας κάνουμε μια λίστα μ'αυτά που φοβάσαι.
Θα ξεκινήσουμε μ'αυτό που φοβάσαι περισσότερο.
Αλλά δεν ξέρω τι φοβάμαι.
Με την ησυχία σου.
Σκέφτομαι. - Εντάξει.
Σκέφτομαι, αλλά...
αποκλείεται να φοβάμαι κάτι μη συγκεκριμένο;
Όχι, όχι. Ήρεμα.
Μετάφραση εξ ακοής kontrafou G.T.R.D-M.o.v.i.e.s
Δεν έπρεπε.
Το πιο χαζό που μπορούσα να κάνω.
Αν δεν μπορείς να μου πεις, τι φοβάσαι.
Ίσως σου είναι πιο εύκολο να μου πεις πού φοβάσαι.
Που θα ένοιωθες πιο εκτεθειμένη;
Ποιο θα ήταν το χειρότερο μέρος;
Ένα διαμέρισμα;
Ο δρόμος;
Ένα κατάστημα;
Ένα πάρκο.
Ίσως το να ακούς κάποιον.
Στο δάσος.
Στο δάσος;
Στο δάσος, ναι. - Περίεργο, γιατί εσύ ήσουν αυτή,
που ήθελες να πηγαίνουμε στο δάσος.
Τι σε φοβίζει στο δάσος;
Τι σε τρομάζει εκεί;
Τα πάντα.
Πες μου τι σκέφτεσαι πως θα σου συμβεί στο δάσος.
Είναι κάποιο συγκεκριμένο δάσος;
Η Εδέμ. - Η Εδέμ;
Τι λες να βάλουμε...
στην κορυφή της λίστας, τον κήπο της Εδέμ;
Όχι ακριβώς στην κορυφή.
Σταμάτα.
Δεν πειράζει. - Συγγνώμη.
Μπορούμε να ξεκινήσουμε, συζητώντας τις προσδοκίες σου.
Κλείσε τα μάτια σου.
Νοιώσε το κάθισμα από κάτω σου.
Νοιώσε τον εαυτό σου, να βυθίζεσαι μέσα του.
Και να σε κρατάει. Είναι ωραίο συναίσθημα.
Αυτό που νοιώθεις, είναι μια ευχάριστη ζεστασιά και ευτυχία.
Η αναπνοή σου βαθαίνει,
ρυθμικά και ήρεμα.
Τώρα, φαντάσου ότι είσαι στην Εδέμ.
Φαντάσου ότι έφτασες στην Εδέμ, μέσα απ'το δάσος.
Πες μου τι βλέπεις.
Είμαι στη γέφυρα. Είναι απόγευμα.
Ούτε τα πουλιά δεν ακούγονται.
Δεν ακούγεται κανένας ήχος στο δάσος.
Το σκοτάδι απλώνεται παντού.
Περπατάω μέσα του.
Μόνο αυτό υπάρχει και εγώ κρύβομαι στους θάμνους, όπως πάντα.
Είναι δύσκολο να περπατάς εκεί;
Όχι, όχι και τόσο.
Ακουμπάω την ομίχλη.
Ανάμεσα στα δέντρα, στην πλαγιά,
είναι η φωλιά της γριάς αλεπούς.
Πως αισθάνεσαι που είσαι εκεί;
Πραγματικά, δεν μπορώ να σου πω.
Θα έπρεπε να είναι εύκολο, το να περνάς...
αλλά όμως, είναι σαν να περπατάς μέσα σε λάσπη.
Το έδαφος είναι λασπώδες.
Το δέντρο λυγίζει.
Είναι σα να έχει περίεργη προσωπικότητα.
Πάντα αυτό ένοιωθα.
Και τώρα, πού είσαι; Κατευθύνεσαι στην καλύβα;
Ναι.
Ανεβαίνω το μονοπάτι. Περνώντας από το ψηλό γρασίδι.
Τότε μην μπεις μέσα.
Μην μπεις μέσα. Ας δούμε τι φοβάσαι έξω.
Μην κοιτάς γύρω σου.
Απλά ξάπλωσε στο γρασίδι.
Θέλεις να ξαπλώσω; - Ξάπλωσε στα χόρτα.
Πάνω απ'τα φυτά; - Ναι, ξάπλωσε στα φυτά.
Ξαπλώνεις; - Ναι.
Ωραία.
Πως είναι τα πάντα γύρω σου;
Πράσινα.
Όλα είναι πολύ πράσινα.
Ωραία. Τώρα κάνε αυτό που θα σου ζητήσω.
Ναι. Τι θέλεις να κάνω;
Θέλω να γίνεις ένα με το πράσινο.
Μην το παλεύεις. Απλά γίνε πράσινη.
Ότι και να συμβεί, ήσουν εκεί και τα κατάφερες.
Άσε το φόβο να έρθει, αν θέλει. Θυμήσου.
Το μυαλό, μπορεί να αντιληφθεί και να πιστέψει ότι μπορεί να πετύχει.
Τι συμβαίνει; - Το έδαφος καίει.
Το έδαφος δεν καίει.
Πρέπει να φύγουμε.
Θέλω να ξαπλώσω. Μόνο για ένα λεπτό.
Βέβαια. Ας ξεκουραστούμε.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΥΟ: ΠΟΝΟΣ ΤΟ ΧΑΟΣ ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ
Δεν πρέπει να συνεχίσουμε;
Ναι. Θα'πρεπε.
Σταθερά.
Μείνε σταθερή.
Ξέρω ότι πονάει. Μείνε πάνω στην γέφυρα.
Είναι τα ηλίθια βελανίδια.
Τι κάνεις; - Απλά ετοιμάζω, μια άσκηση.
Είναι σαν...
σαν παιχνίδι.
Με εξαπάτησες χθες.
Το να ξεφεύγεις, δεν είναι καλό. Πρέπει να νοιώθεις το γρασίδι.
Θέλω να πας απ'αυτήν την πέτρα, σ'αυτήν εδώ.
Πολύ τρομακτικό, έτσι;
Είσαι έτοιμη;
Θα σε πάω εγώ.
Θα σε πάω στην πρώτη πέτρα.
Μείνε μαζί μου. Φτάσαμε.
Βάλε το πόδι σου κάτω, σε κρατάω, σε κρατάω.
Είμαι εδώ ακριβώς!
Δεν μπορώ να το κάνω αυτό. - Ναι, μπορείς.
Μπορείς και θα το κάνεις. Όπως θα το έκανα κι εγώ.
Θα περπατήσουμε μαζί. Θα περπατήσουμε μαζί, εντάξει;
Εντάξει, τώρα ανέπνεε.
Κατέβα απ'τον βράχο.
Και πάτα στο γρασίδι.
Κατέβα. Είδες; Τι έγινε; Τίποτα.
Συνέχισε να αναπνέεις. Συνέχισε να αναπνέεις. Σε κρατάω.
Τα πας πραγματικά πολύ καλά.
Είσαι καλά; Συνέχισε να αναπνέεις. Πέντε και πέντε και πέντε.
Έφτασες σχεδόν. Έφτασες σχεδόν. Τα πας πολύ καλά.
Φτάσαμε, φτάσαμε. Ορίστε.
Τα κατάφερες!
Έμαθες κάτι, έτσι δεν είναι;
Τα πήγες υπέροχα.
Μου λείπει τόσο πολύ.
Έχω ξαναφοβηθεί, εδώ πέρα, στο παρελθόν.
Ναι, είναι πιθανό.
Δεν ήξερα ότι ήταν φόβος.
Φοβήθηκα και σταμάτησα να γράφω.
Τι ήταν διαφορετικό την προηγούμενη φορά;
Άκουσα έναν ήχο.
ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΑ
Νικ! Νικ!
Δεν άκουσες τον Νικ να ουρλιάζει.
Προφανώς όχι. - Και επειδή βίωσες κάτι που δεν μπορούσες,
να το εξηγήσεις λογικά, τοποθέτησες την Εδέμ, πολύ ψηλά στην πυραμίδα.
Η Εδέμ ήταν ο καταλύτης που πυροδότησε το φόβο σου.
Έβγαλες βιαστικά συμπεράσματα και συνέδεσες τα συναισθήματα, με το μέρος.
Όταν αισθάνεσαι να απειλείσαι, είναι φυσιολογικό να αντιδράς.
Αν ο κίνδυνος είναι αληθινός, ο φόβος σου σώζει τη ζωή.
Γιατί η αδρεναλίνη είναι χρήσιμη για να παλέψεις για τη ζωή σου.
Αλλά αυτό που βίωσες, ήταν πανικός και τίποτε παραπάνω.
Οι κραυγές δεν ήταν αληθινές.
Σταμάτα!
Ήρεμα! - Δεν έπρεπε να'ρθουμε εδώ.
Είσαι πολύ αλαζονικός.
Αλλά αυτό μπορεί να μη διαρκέσει.
Το έχεις σκεφτεί αυτό;
Οι βελανιδιές γίνονται εκατοντάδων χρόνων.
Το μόνο που πρέπει να κάνουν, είναι να παράγουν,
ένα και μοναδικό δέντρο, κάθε εκατό χρόνια για να αναπαραχθούν.
Μπορεί να μη σου φαίνεται σημαντικό, αλλά για μένα ήταν,
μέχρι να το συνειδητοποιήσω, όταν ήμουν εδώ με το Νικ.
Τα βελανίδια, χτυπούσαν και τότε τη στέγη.
Έπεφταν συνέχεια.
Και πέθαιναν, και πέθαιναν.
Και κατάλαβα ότι...
ότι θεωρούσα όμορφο στην Εδέμ, ίσως ήταν ηλίθιο.
Τώρα μπορώ να ακούσω, αυτό που δεν άκουγα πριν.